A philosophic vacation tour.

Introduction. 

This is a rather philosophical posting about past, present and future of personal transportation, fitness, health and road rage. These are the thoughts that cross my mind when I'm pedaling away vast distances through time and space. The space that is the anchor of this posting is the L770 road in Germany. It is a very special road....

Dream Ride

Only rarely did I ride a nicer section then on the L770 road, roughly between the German towns Petershagen and Bramsche in Lower Saxony and North Rhine-Westphalia. Such a road is ideal for long-distance travelers by velomobile. Every main road should have such wide shoulders for long distance/high speed HPV'ers! 

Excellent shoulder for HPV use.

43km/h average for 50km@177Watts. Link to a bigger picture on Dropbox

Yes, it's alongside cars, but the shoulder from the L770 is wide and just as smooth as the rest of the road, without the debris or discontinuity that for instance the ROAM2011 riders experienced in the USA. I wasn't riding for speed on the L770 actually, which can be seen from the "modest" 177Watts average power. It was part of a 650km long weekend round trip Groningen (NL)- Hildesheim (DE) ride, so I was riding my long distance pace. 

The stage-coach era

If navigation and roads for velomobiles were always this good, travelling by velomobile would certainly catch on more widely. I'm dreaming of the times like of the stage coaches (http://en.wikipedia.org/wiki/Stagecoach), when you would travel all around Europe and spend the night in hostels where you could have a warm bed, dinner and breakfast. My mode of travelling today is very similar to that: I travel from 150 up to 300km a day with my Mango velomobile, check in at a youth hostel, B&B or Warmshowers and have dinner somewhere in town. Next morning breakfast either at the hostel or at one of the bakeries that have an excellent service. If only my navigation could be easier with all roads complemented with a wide shoulder like I had on the L770 road, my daily travelling distance could easily jump to 400km. 
But to be truthful: my average for the full day was not 42,7km/h. http://ridewithgps.com/trips/2414133 And that is not because I got tired or significantly lowered my pace. It was because the other 160km of this day, my cycle navigation took me on smaller roads with intersections every kilometer, gravel roads, the odd sand road, non-existing roads and dead ends.... In the end my average dropped to 30,9km/h which is of course quick for a bicycle, but still..... not nearly as quick as could be and without any more effort.

Nice, but not so good for travelling long distance.

Stranded in loose sand, had to push for a while.
Alternative: go back and take a long detour with no guarantee for  a better result

How will we transport ourselves safe, comfortable and swift without getting.... you know, fat and angry.

But aren't roads for cars (sic). That is of course only for as long as it makes sense (just like the stage coach era ended when trains took over their role). Later the car made personal transport possible, but at a high cost both in traffic incidents and energy waste. Nowadays it becomes ever more clear that personal transport should not take up as much energy, space, public resources and cause so much pollution like the contemporary car or even it's successor, the hybrids and e-cars. Truly efficient bicycles, like velomobiles, are perfectly suited for personal transportation. After all, isn't it obvious that physical activity is just what we need in an age of stress and obesity? The car hasn't lived up to it's reputation of freedom for a long time. Only in car commercials will you see slowly winding coastal roads without any other cars in sight. The bicycle is much safer as well, despite that some people I talk to when I'm on the road like to point out that "they are clearly not safe". In fact the velomobile has an excellent crash protection with it's body of glass/carbon/kevlar. The main reason it's less safe than a car is... the car. The protection level for the people INSIDE the car is excellent, but as for the other road users? Let's face it, the safety of cyclists is very much dependent on the mood swings of drivers. I believe that it's no coincidence that the nice experience I had on the L770 happened on a bright Sunday. During my daily commutes to work, especially when the weather is bad, the temper of most people can be very bad and road rage lurks just around the corner. Of course cyclists are also prone to mood swings. The difference is that they do not present much danger to other road users.

MUV, Mango Urban Vehicle

I always used to think of a velomobile mainly suitable for long distance touring and commuting. So when I came to live in a big city, I didn't think I would often take the Mango into the town centre. Meanwhile however, my other bikes do nothing but gather dust. All rides are done by the Mango: short and long.  To show how useful a Mango can be in urban area and city centre, I made a new playlist on my YouTube channel to show that especially an agile and light velomobile like the Mango is very much at home there.

My first problem is: how to film myself while cruising through the city. The solution is obvious, one simply asks a friend to come along and be filmed. The result is below and more of such vids are likely to follow in the "MUV" playlist of the HuneliggersChannel

BTW: the footage is made by my new camera: Vio POV.HD Please set the quality to 1080pHD, but when the video looks choppy on your screen it might be better to choose a lower setting.

Met een velomobiel kap in de regen? Ja dat is fijn!

Eigenlijk vind ik dat we van het woord racekap zo langzamerhand maar eens af moeten. Als het ontwerp goed is, kun je met een velomobielkap (veel beter woord toch) namelijk in elk weertype rijden. Ik heb al eerder een video gepost van de 3-uurs wedstrijd van Cycle Vision met de bijbehorende fitnessdata waaruit bleek dat de luchttemperatuur binnenin weliswaar snel oploopt als je stilstaat in de brandende zon, maar zodra je rijwind hebt tijdens het fietsen je met een meer of minder geopend vizier heel goed de binnentemperatuur kunt reguleren. Het kan zelfs koeler zijn dan de buitentemperatuur. Ik behoorde dan ook niet tot degenen die afkoeling zocht in de vijver na de wedstrijd, ik raakte in het geheel niet oververhit. Dat komt niet alleen door de afkoelende luchtstroom, maar ook doordat er alleen indirect licht binnen komt. Het vizier van de SinnerBikes velomobielkap is groot genoeg voor prima zicht naar voren, maar niet zo groot dat veel zonlicht binnen komt en ze zit vrij ver van je af. Dat geeft ook een heerlijk ruimtelijk gevoel. Het is natuurlijk geweldig dat iets waar je al zo lang als team aan werkt (onze kunststofman Roelf komt de meeste eer toe) nog beter blijkt te werken dan je hoopte.

de plug van de SinnerBikes velomobielkap

Maar dan. Bij mooi weer is het wel leuk als je een zonne-allergie hebt of als je erg lang in de brandende zon moet fietsen is het ook zeker niet verkeerd, maar je denkt natuurlijk bij een geheel gesloten fiets allereerst aan bescherming tegen minder goed weer. De natuur kwam de laatste tijd geheel tegemoet aan mijn wens van vochtige testomstandigheden. Telkens als ik naar huis fietste na het werk regende het prompt. Het regent bijna nooit, behalve als ik naar huis moet fietsen, leek het wel. Wel dat is natuurlijk zwaar overdreven, zoals de website http://www.hetregentbijnanooit.nl/site/ aantoont, maar het valt wel op dat het 's morgens zelden regent en dat de kans op regen in de loop van de middag groter wordt.

Ik had nog wat moeite om een goede set-up van de camera voor elkaar te krijgen. De chinese sleutelhanger HD camera van 40 dollar lijkt het heel aardig te doen en deze gaf na herplaatsing naar de onderkant van mijn pet een beeld dat vrij aardig overeenkomt met wat ik zelf zie. Ik noem hem dan ook cap-cam. Een filmpje van het forens tripje van vandaag, met alweer stromende regen, staat online op YouTube. De bescherming tegen regen is vrij goed al is niet te voorkomen dat er wat water naar binnen sputtert die meegenomen wordt door de luchtstroom over de body en kap. Ik vermoed dat ik op een langere tocht in de regen wel een motorcol om de nek en schouders wil. Die gebruik ik nu ook al met de schuimkap.
Het voornaamste probleem bij regen is echter het beslaan van het vizier. Ik heb ooit met de mal van Velomobiel.nl mezelf een racekap gemaakt (deze pure racekap was overigens de basis van de SinnerBikes velomobiel kap) en toen ik die eens tijdens LEL wilde gebruiken was ik waarachtig blij dat ik al snel lek reed en terug kon rijden om mijn kap achter te laten en te herstarten met de schuimkap. Ik zag namelijk geen ene malle moer door het compleet beslagen vizier. Ik kon zwabberen wat ik wilde met mijn microfleece doekje, maar het zicht bleef net zo slecht alsof ik in mist met een zicht van 10cm reed. Tja, het vizier was vastgebout en de deflector achter het vizier was onvoldoende om ook maar een klein stukkie vrij van damp te houden.

de afwerkrand die aanvankelijk rond de rand zat was toch wat al te fors, nu zit er alleen schuim aan de onderkant van de rand, waardoor de kap superstrak aanligt en net iets onder de body

Waarom doet de SinnerBikes kap het beter? Dat zit 'm in een paar dingen. Ten eerste: het vizier wordt een klein beetje op afstand gehouden van de kap door stukjes schuim. De opstaande rand van de kap direct achter het vizier geleid de luchtstroom over de gehele breedte langs de achterkant van het vizier en daardoor wordt de lucht voortdurend ververst. Bovendien staat het vizier vrij ver af van het gezicht en is de vrije ruimte groot zodat ademlucht niet eens in de buurt komt van het vizier. Dit is ook te zien in het filmpje: ik moet bewust richting vizier ademen om deze te laten beslaan en het lost vrijwel meteen weer op. Bij stilstand is er weinig verversing en moet wanneer het regent meestal het vizier geopend worden om beslaan te voorkomen. Ik heb nu een gaatje gemaakt waar mijn wijsvinger net in past, zodat ik het vizier gemakkelijk op of neer kan bewegen. Het draadje waarmee ik voorheen het vizier dicht trok werkte wel goed, maar kietelde nogal eens mijn vingers en belemmerde soms zelfs het remmen. Dat is niet handig.
De zijruiten hoeven niet afgesloten worden. Nee, echt niet. De luchtstroom is namelijk vooral op het vizier gericht en gaat langs de zij-openingen. De regen wordt meegevoerd door de luchtstroom en gaat dus ook langs de kap. Ik voel alleen bij harde wind van opzij zo af en toe een beetje verfrissende spray.
Het mag dan logischer lijken om ruitjes te maken, maar in de praktijk zullen deze veel sneller beslaan dan het vizier waar immers de volle luchtstroom op staat. Je kunt natuurlijk ruitjes maken die je kunt openen en sluiten zoals het vizier, maar volgens mij is het veel beter om te kunnen zien met zo weinig mogelijk extra handelingen. De ruime openingen maken het mogelijk om net als bij het open rijden opzij en schuin naar achteren te kijken. Een tweede spiegel rechts is wel aan te raden, maar zelf een dode hoek spiegel knutselen is niet nodig. Voor een wedstrijd maak je de openingen natuurlijk dicht voor net dat beetje extra aerodynamische efficientie, maar in het dagelijkse verkeer zijn de openingen geniaal. Via de openingen kun je richting aangeven met de handen. Ik weet wel dat de meeste velomobilisten knipperlichten hebben, maar die luxe is nog niet doorgedrongen tot mijn nogal spartaans uitgevoerde Mango. Overigens heb ik inmiddels wel vaste verlichting. Dit om een interessante lamp van Philips met een brede lichtbundel uit te kunnen testen. Maar dat is weer een ander verhaal.

de bediening: een gaatje voor de wijsvinger in het vizier